Αρχική > politics, Social-Political > ΟΛΟΙ ΓΙΑ ΕΝΑΝ ΚΑΙ ΕΝΑΣ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ. Η ομιλία του Χρήστου Χωμενίδη στο 1ο Συνέδριο της Δημοκρατικής Αριστεράς

ΟΛΟΙ ΓΙΑ ΕΝΑΝ ΚΑΙ ΕΝΑΣ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ. Η ομιλία του Χρήστου Χωμενίδη στο 1ο Συνέδριο της Δημοκρατικής Αριστεράς

05/04/2011

Σύντροφισσες και σύντροφοι
Ποτέ δεν είδα κόμμα να ιδρύεται σε πιο κρίσιμη συγκυρία.
Ποτέ, οι περισσότεροι από εμάς, σήμερα, εδώ, δεν αντιμετωπίσαμε μια τόσο κρίσιμη συγκυρία.

Δεν αντικρύσαμε  το κράτος να χρεωκοπεί και να συμπαρασύρει όλους τους πυλώνες του κοινού μας βίου. Να καταρρέει με πάταγο ή με γδούπο η κάθεμιά μας βεβαιότητα: Η εμπιστοσύνη στην πολιτική και εν μέρει στους εκλεγμένους από εμάς τους ίδιους πολιτικούς. Η ασφάλεια που παρείχε ο κοινωνικός ιστός. Η πεποίθηση πως ο καθημερινός μόχθος του καθενός δεν πηγαίνει χαμένος, ότι υπάρχουν εγγυήσεις ακλόνητες και δικαιώματα αναφαίρετα, επειδή έχουν κερδηθεί με σκληρούς κοινωνικούς αγώνες. Η πίστη, το σημαντικότερο, στη διαρκή πρόοδο, στο ότι το αύριο δεν μπορεί παρά να είναι καλύτερο από το χθες.

Και όμως, μας μελλόταν να τα αντιμετωπίσουμε όλα αυτά. Εμείς, που διαπλαστήκαμε με τα οράματα αλλά και τις βεβαιότητες της Μεταπολίτευσης. Οι παλιότεροι από μας, που βίωσαν την Ελλάδα της υπανάπτυξης και της φτώχειας και που πίστευαν ότι την είχαν αφήσει οριστικά πίσω τους. Οι νεότεροί μας, που διακατέχονται από δικαιολογημένη οργή, καθώς άλλα τους είχαμε υποσχεθεί, για άλλα τους είχαμε προετοιμάσει και σε άλλα καλούνται να ανταπεξέλθουν σήμερα: Η λεγόμενη «γενιά των 700 ευρώ», τα οποία έχουν ήδη γίνει λιγότερα από 600 και –όπως πάνε τα πράγματα- σύντομα θα φτάσουν να αντιστοιχούν σε ένα μέτριο χαρτζιλίκι των παλιών, καλών ημερών.

Μπροστά σε έναν τέτοιον Αρμαγεδώνα –για τον οποίον καμιά σχεδόν από τις σοφές κεφαλές δεν μας προειδοποίησε εγκαίρως- ο πολιτικός κόσμος διαρκώς αποδεικνύεται κατώτερος των περιστάσεων. Μικρός. Λίγος.

Οι μεν «αντιμνημονιακοί» διακρίνονται σε μια Νέα Δημοκρατία, η οποία αναπαλαιώνεται σπασμωδικά και άγαρμπα για να καταλάβει τον χώρο και της Ακροδεξίας. Και σε μία «Αριστερά» -Αριστερά εντός εισαγωγικών- που έχει βολευτεί στην εμμονική άρνηση της πραγματικότητας, στην εξεγερσιακή ρητορεία, στην επί τόπου επαναστατική γυμναστική. Σε μιαν αυτοαποκαλούμενη Αριστερά, που ποντάρει στην κρίση για να αυξήσει τον τζίρο της, που υιοθετεί και υπερθεματίζει άκριτα κάθε συντεχνιακή διαμαρτυρία, θυσιάζοντας μεσοπρόθεσμα την πειθώ αλλά και την ίδια τη σοβαρότητά της.

Οι δε «μνημονιακοί», η κυβέρνηση που σύρθηκε σε κατάσταση σοκ και υπέγραψε –με τα μάτια κλειστά θα’λεγε κανείς- το Μνημόνιο, έχει προ πολλού παραιτηθεί από τη φιλοδοξία να ασκήσει πολιτική. Σαν πανικόβλητος ερασιτέχνης πυροσβέστης λειτουργεί, που αγκομαχά να σώσει το σπιτάκι του ενώ η πόλη όλη φλέγεται. Γιατί –ας μη γελιόμαστε, συντρόφισσες και σύντροφοι: Το Πασόκ –όσο και να καυχιέται για το αντίθετο- δεν έχει δείξει κανένα πολιτικό θάρρος. Ως κόμμα εξουσίας που είναι, έχει βαθιά χαραγμένη στο γονιδίωμά του την εντολή να περιφρουρεί πρώτα από όλα την εξουσία του. Κυρίαρχο μέλημα, κυρίαρχη αγωνία του είναι το πώς θα ανταποκριθεί κουτσά-στραβά στις διεθνείς υποχρεώσεις –στις διεθνείς υποχρεώσεις που το ίδιο ανέλαβε, χωρίς να διαπραγματευτεί ούτε για τα μάτια τους όρους των δανειστών μας- και πώς παράλληλα δεν θα αποκοπεί από την κρίσιμη μάζα των ψηφοφόρων, η οποία παραδοσιακά το φέρνει στην κυβέρνηση. Το Πασόκ είναι αθεράπευτα εθισμένο στις πελατειακές σχέσεις, στα δούναι και λαβείν της μικροπολιτικής.

Σε ένα τέτοιο ζοφερό τοπίο, η Δημοκρατική Αριστερά –η μόνη Αριστερά στη χώρα μας, αφού Αριστερά δίχως Δημοκρατία δεν νοείται και όποιοι σκιαμαχούν και στρουθοκαμηλίζουν καθ’έξιν απλώς δεν είναι αριστεροί- η Δημοκρατική Αριστερά, το κόμμα μας, τι καλείται να κάνει;Πρώτον, να κοιτάει κατάματα την πραγματικότητα και να μην μασάει τα λόγια της ούτε για μια στιγμή. «Η αλήθεια είναι επαναστατική», έλεγε ο Μάρξ. Μόνο η αλήθεια είναι επαναστατική, θα συμπληρώναμε εμείς. Και η αλήθεια είναι ότι η Ελλάδα της Μεταπολίτευσης, το πολυδιαφημισμένο θαύμα που ήταν χτισμένο σε σαθρά θεμέλια, τέλειωσε οριστικά εδώ και ενάμισυ χρόνο. Τις βεβαιότητες και τις βολές του παρελθόντος δεν έχει νόημα να τις διεκδικούμε, δεν έχει καν αξία να τις νοσταλγούμε. Όσο νωρίτερα το αποδεχθούμε πως μας έλαχε ο κλήρος να χτίζουμε από δω και πέρα επάνω σε καμμένη γη, τόσο το καλύτερο για μας και για τα παιδιά μας.

Δεύτερο χρέος και πρόκληση για τη Δημοκρατική Αριστερά αποτελεί, στους νέους καιρούς, να κρατήσει ψηλά τη σημαία της κοινωνικής αλλαγής. Να διατυπώσει με ξανακερδισμένη ορμή το όραμα της απελευθέρωσης και χειραφέτησης του ανθρώπου σε όλες τις εκφάνσεις της ύπαρξης του: Στην οικονομική σφαίρα, στην κοινωνική σφαίρα, στη σφαίρα των πολιτικών δικαιωμάτων. Οι καιροί, συντρόφισσες και σύντροφοι, είναι εξαιρετικά κρίσιμοι: Η συνολική κατάρρευση που βιώνουμε είτε θα ενδυναμώσει την κοινωνική αλληλεγγύη, θα επαναφέρει στο κέντρο της ζωής μας τον δημόσιο χώρο, θα κάνει τη φράση «Ένας για Όλους, Όλοι για Έναν» πιο επίκαιρη παρά ποτέ. Είτε θα κατακερματίσει οριστικά την κοινωνία, θα την μετατρέψει από σύνθεση προσώπων σε άθροισμα ατόμων, που μάχονται να επιβιώσουν ο κάθενας για την πάρτη του, ο ένας εις βάρος του άλλου.

Στην παρούσα συγκυρία, συντρόφισσες και σύντροφοι, δεν είναι δυνατόν να πορευόμαστε με τις πυξίδες του παρελθόντος. Δεν έχει νόημα να επαναπαυόμαστε σε έωλα και απλοϊκά ερμηνευτικά σχήματα. Οι «αναμάρτητοι» εργαζόμενοι, το «κακό» κεφάλαιο, το κράτος που πρέπει να αλώσουμε… Κανείς δεν κρατάει πιά το εισιτήριο που θα στείλει την εργατική τάξη στον Παράδεισο.  Και μόνο οι αφελείς πιστεύουν ότι η απάντηση στον οικονομικό φιλελευθερισμό είναι ο κρατικισμός, με την νομενκλατούρα που νομοτελειακά αυτός εκτρέφει.

Στην παρούσα συγκυρία, συντρόφισσες και σύντροφοι, οφείλουμε -για να γίνουμε μέρος όχι του προβλήματος αλλά της λύσης- να επανεφεύρουμε κατ’αρχήν τους ίδιους τους εαυτούς μας. Οφείλουμε να απαρνηθούμε τις ευκολίες και να ξεριζώσουμε τις προκαταλήψεις μας. Κρατώντας το μεδούλι της ψυχής και της σκέψης μας, να ανοιχτούμε σε ευρύτατες συναινέσεις και να επιδιώξουμε τακτικές ή και στρατηγικές συμμαχίες με όποιον -σαν κι εμάς- έχει τα πόδια του γερά στερεωμένα στη γη μα επιμένει να κοιτάει τον ουρανό.

Η Δημοκρατική Αριστερά, συντρόφισσες και σύντροφοι, έχει τα φόντα να αποτελέσει καταλύτη των εξελίξεων. Ελεύθερη από εξαρτήσεις και δογματισμούς, μπορεί να ανοίξει νέους δρόμους για σύσσωμη την ελληνική κοινωνία. Τολμηρή και υπεύθυνη συνάμα, μπορεί να σώσει την τιμή της πολιτικής.

Από εμάς εξαρτάται. Ας φανούμε αντάξιοι της ιστορικής πρόκλησης.-

____
ΟΛΟΙ ΓΙΑ ΕΝΑΝ ΚΑΙ ΕΝΑΣ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ. Η ομιλία του Χρήστου Χωμενίδη στο 1ο Συνέδριο της Δημοκρατικής Αριστεράς (από το facebook, τα bold και italics δικά μου).

Αξίζει να διαβαστεί παρέα και με το Greek Mirror του Α.Σταμάτη.

Advertisements
Κατηγορίες:politics, Social-Political